Kada dođe vreme za žreb, nijedan selektor na planeti ne voli da dobije Paragvaj u grupi na Svetskom prvenstvu. A, taj tim nikada nije napravio veći uspeh na Mundijalima.
Zašto onda to?
Zato što Paragvajci slove za majstore južnoameričke verzije "katanaća", tvrdog stila igre, koji se ne zasniva samo na pukoj odbrani svog gola, već i na gotovo "samoubilačkom" pristupu fudbalskoj igri. Dok slušaju himnu "Paragvajci, republika ili smrt", fudbalerima te zemlje do te mere naraste adrenalin i nacionalni ponos, da ih ni najjače selekcije sveta od sredine 90-ih do danas nisu lako ili nisu uopšte pobeđivale.
Tri puta, u poslednja četiri učešća na Mundijalima, Paragvaj je remijima i minimalnim pobedama prolazio prvu fazu takmičenja i onda ispadao u osmini finala. Francuzi su ih 1998. godine, kao domaćini, izbacili golom Lorana Blana u 114. minutu produžetka, a Nemci su ih dobili golom u 88. minutu meča osmine finala u Japanu i Južnoj Koreji, 2002. godine.
Pre četiri godine u Nemačkoj, Paragvaj nije prošao u osminu finala, ali to nikako ne znači da će se ista priča ponoviti u Južnoj Africi. Borbeni momci iz centralnog dela Južne Amerike, boriće se sa Italijom, Novim Zelandom i Slovačkom...
Mogu da budu prezadovoljni žrebom, čak se može reći da sa igračima koje Paragvaj ima, sve ispod osmine finala biće neuspeh za taj tim, koji sa klupe predvodi Herardo Martino.
Kao i svim ostalim južnoameričkim timovima, najveće zvezde Paragvaja igraju u Evropi, a redom su: Roke Santa Kruz (Mančester siti), Nelson Valdes (Borusija Dortmund), Oskar Kardoso (Benfika), Edgar Bareto (Atalanta), Usto Viljar (Valjadolid), Jonatan Santana (Volfsburg)...
Ipak, srce i duša tima igra u Južnoj Americi, za meksičke, brazilske, argentinske i paragvajske timove, a igrači koji moraju da budu pomenuti su: Denis Kaniza (Leon), Huan Sezar Kaseres (Atletiko Mineiro), Klaudio Morel Rodrigez (Boka Juniors), Salvador Kabanjas (Amerika), Eduardo Ledesma (Lanus) i drugi.
| 
